Teoiric aistriúcháin (a stair agus a chuid fadhbanna)

I measc na bhfadhbanna atá ag spéis sa teangeolaíocht, is é áit thábhachtach ná staidéar a dhéanamh ar ghnéithe teanga gníomhaíochta cainte gníomhach den chineál idirghníomhach, ar a dtugtar "aistriúchán". Is minic go dtéann teoiric an aistriúcháin go fóill aird na dteangeolaithe.

Tá sé deacair an tábhacht a bhaineann le haistriúchán a dhéanamh thar a bheith ró-mheastachán, agus ó bunaíodh é a thosaigh an fheidhm shóisialta is tábhachtaí a chomhlíonadh, agus coinníollacha a chruthú maidir le cumarsáid idirtheangach daoine. Tháinig sé chun cinn sa sean-ársa, nuair a bunaíodh comhlachais daoine a labhair teangacha éagsúla i stair na sibhialtachta. Láithreach bhí daoine a bhfuil an dá cheann acu féin agus cuidiú leo daoine eile a chumarsáid as na cumainn seo. Mar sin, ní raibh teoiric ghinearálta an aistriúcháin fós ann, ach bhí a chur chuige féin ag gach speisialtóir sa réimse seo.

Tar éis an scríbhneoireacht a cheapadh do chine daonna, chuaigh speisialtóirí san aistriúchán ar théacsanna oifigiúla, reiligiúnacha agus gnó leis an ngrúpa ateangairí, ateangairí agus aistritheoirí.

Tugann na haistriúcháin scríofa deis do dhaoine páirt a ghlacadh in oidhreacht chultúrtha na náisiún eile. Fuair litríocht náisiúnta, eolaíocht agus cultúr go leor deiseanna le haghaidh idirghníomhaíochta agus saibhriú frithpháirteach. Tugann eolas faoi theangacha iasachta scripteanna a léamh. Mar sin féin, ní féidir le gach duine máistir teanga eachtrach amháin a mháistir.

Cruthaigh an t-aistritheoirí an chéad theoiric aistriúcháin a bhí ag iarraidh a dtaithí féin a ghinearáil, agus go minic taithí na gcomhghleacaithe sa siopa. Ar ndóigh, chuir na haistritheoirí is iontach dá gcuid ama in iúl don domhan mar gheall ar a straitéis, cé go minic níor fhreagair a gcuid ríomhairí coincheapúla le prionsabail eolaíocha nua-aimseartha, agus mar sin ní fhéadfaí coincheap teibí comhleanúnach a chruthú. Mar sin féin, tá suim ag teoiric an aistrithe fós sna cúinsí a bhfuil siad leagtha amach orthu.

Fiú sa tréimhse seanachta, d'eascair plé idir aistritheoirí maidir le comhfhreagras an aistrithe go dtí an bunaidh. Ag déanamh an chéad aistriúchán de leabhair naofa, lena n-áirítear an Bíobla, bhí an chuid is mó de na speisialtóirí ag iarraidh cóipeáil literally a dhéanamh ar na bunúsacha, rud a rinne an t-aistriúchán doiléir, agus uaireanta go hiomlán gan-insint. Dá bhrí sin, déanann iarrachtaí roinnt aistritheoirí an saoirse teoiriciúil níos mó a fhíorú go teoiriciúil ar an téacs aistrithe ón mbunleibhéal, tá sé réasúnta réasúnta a rá nach gá an t-aistriú a dhéanamh go liteartha, ach an bhrí, fiú amháin fiú amháin le tuiscint nó le seol téacs coigríche.

Léiríonn a gcuid ráitis luath maidir le haidhmeanna an aistritheora tús na bplé, a bhfuil lá atá inniu ann, inár gcuid ama, i gceist le teoiric agus cleachtas an aistriúcháin.

Dhá chineál aistrithe, malartach, an t-am ar fad in ionad a chéile i bpróiseas forbartha cultúrtha. Creideann grúpa amháin speisialtóirí gur chóir go mbeadh an t-aistriú comhfhreagrach do shaincheisteanna agus nósanna cainteoirí dúchais, agus an grúpa eile, ar a mhalairt, cosnaíonn sé go gcaomhnófaí struchtúr teanga an bhunaidh, agus an teanga dhúchasach a oiriúnú dó. Sa chéad chás, glactar leis an aistriúchán saor in aisce, sa dara cás tá sé liteartha.

Díreach mar atá le linn cumarsáide béil, téacsanna dóibh siúd a labhraíonn agus iad siúd a éisteacht, a mheastar a bheith coibhéiseach, agus cuirtear an téacs a aistriú coibhéiseach a aistriú.

Tá a shaincheisteanna féin ag aistriúchán ealaíne, an teoiric agus an cleachtas atá éagsúil ó aistriú téacsanna de chineál eolaíochta nó teicniúil. Feidhm teanga Is ficsin an tionchar mhothúchánach go bhfuil sé ar an léitheoir.

De réir aitheantais le litríocht eachtrach, tá dualgas ar gach léitheoir den domhan aistriúchán ealaíne, ceann de na cinn is casta, a éilíonn an t-aistritheoir a bheith acmhainneach, beo i téacs, géar na n-orgán uile tuisceana, féin-léiriú cruthaitheach nach gcuimhneann úrnuacht an údair.